เมื่อลิงครองเมือง สงครามแย่งชิงโลกใบสุดท้าย : รีวิว รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรพิภพวานร (Dawn of the Planet of the Apes)

ในปี 2014 ผู้ชมทั่วโลกได้ร่วมเป็นพยานในการปะทะกันของสองสายพันธุ์ที่ต่างก็เชื่อว่าตนคือผู้ปกครองโลกที่แท้จริง รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรพิภพวานร (Dawn of the Planet of the Apes) ภาคต่อที่มาแรงต่อจาก Rise of the Planet of the Apes ไม่เพียงแต่สร้างความบันเทิงด้วยฉากแอ็กชันสุดมัน แต่ยังยกระดับการเล่าเรื่องในแนวไซไฟดราม่าให้ลุ่มลึกจนน่าทึ่ง หนังพาเราสำรวจจิตใจของทั้งมนุษย์และลิง ที่ต่างก็มีเหตุผลของตัวเองในการต่อสู้ ทำให้เราตั้งคำถามว่า ‘ใครกันแน่ที่ป่าเถื่อน?’

เนื้อเรื่องย่อ (ไม่สปอยล์ตอนจบ)

สิบปีหลังไวรัสระบาดจนมนุษย์ล้มตายเป็นจำนวนมาก เหล่าลิงที่ได้รับการเพิ่มสติปัญญาภายใต้การนำของซีซาร์ (Andy Serkis) ได้สร้างสังคมของตนเองในป่าแถบซานฟรานซิสโก ชีวิตของพวกเขาดำเนินไปอย่างสงบ จนกระทั่งกลุ่มมนุษย์ที่รอดชีวิตจากไวรัสต้องออกมาหาแหล่งพลังงานเพื่อฟื้นฟูอารยธรรม การพบกันของสองฝ่ายที่ต่างหวาดระแวงนำไปสู่ความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อโคบา (Toby Kebbell) ลิงโบโนโบผู้เกลียดชังมนุษย์ เริ่มปลุกระดมให้ลิงหันมาใช้ความรุนแรง ซีซาร์พยายามรักษาสันติภาพ แต่เหตุการณ์ต่างๆ ก็ค่อยๆ ผลักดันให้ทั้งสองเผ่าพันธุ์ก้าวเข้าสู่สงครามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

งานการแสดงและตัวละคร

หัวใจของหนังเรื่องนี้อยู่ที่การแสดงผ่าน motion capture ของ Andy Serkis ที่กลับมารับบทซีซาร์อีกครั้ง เขาสื่อสารทุกอารมณ์ผ่านแววตาและภาษากายของลิง ตั้งแต่ความเจ็บปวด ความรัก ไปจนถึงความโกรธแค้น ทำให้ซีซาร์เป็นตัวละครที่ผู้ชมอินตามากที่สุด Toby Kebbell ในบทโคบาก็โดดเด่นไม่แพ้กัน เขาสร้างความเกลียดชังและน่าเห็นใจในเวลาเดียวกัน ส่วนนักแสดงมนุษย์อย่าง Jason Clarke และ Gary Oldman ก็ทำหน้าที่ของตนได้ดี โดยเฉพาะ Oldman ที่ถ่ายทอดความสิ้นหวังและความมุ่งมั่นของผู้นำมนุษย์ที่ต้องปกป้องเผ่าพันธุ์ของตน

งานกำกับ ภาพ และดนตรี

ผู้กำกับ Matt Reeves (ผู้กำกับ Cloverfield และ The Batman) นำพาภาพยนตร์เรื่องนี้ไปอีกขั้นด้วยการกำกับที่เน้นความสมจริงและอารมณ์ร่วม ภาพของป่าที่เขียวขจีตัดกับซากปรักหักพังของเมืองมนุษย์สร้างบรรยากาศที่ทั้งสวยงามและหดหู่ การใช้มุมกล้องและแสงสื่อถึงอารมณ์ของตัวละครได้อย่างชาญฉลาด ดนตรีประกอบโดย Michael Giacchino ยิ่งเติมเต็มชั้นเชิงทางอารมณ์ โดยเฉพาะฉากสำคัญที่ทำให้เราหายใจไม่ทั่วท้อง

บทวิเคราะห์จากกองบรรณาธิการ

สิ่งที่ทำให้ รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรพิภพวานร เหนือกว่าภาคก่อนคือการเล่าเรื่องที่ซับซ้อนและกล้าหาญ หนังไม่แบ่งฝ่ายดีฝ่ายชั่วอย่างชัดเจน แต่ชี้ให้เห็นว่าทั้งมนุษย์และลิงต่างก็มีความผิดและความถูกต้องในแบบของตัวเอง ซีซาร์ต้องการสันติภาพ แต่โคบากลับเป็นเหมือนเงาสะท้อนของความเกลียดชังที่มนุษย์เคยมีต่อลิง ประเด็นเรื่องความหวาดกลัวต่อสิ่งที่แตกต่าง การใช้ความรุนแรงเพื่อแก้แค้น และการเสียสละเพื่อส่วนรวม ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นมากกว่าหนังสงครามลิงธรรมดา แต่เป็นกระจกสะท้อนสังคมมนุษย์อย่างแท้จริง

สรุป

<p><strong>รุ่งอรุณแห่งอาณาจักรพิภพวานร</strong> เป็นหนังที่ทั้งสนุกและมีความหมาย ไม่ใช่แค่หนังแอ็กชันไซฟีธรรมดา แต่เป็นบทเรียนเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์และลิงที่แฝงไว้ในทุกฉาก หากคุณชื่นชอบหนังที่มีเนื้อเรื่องเข้มข้น ตัวละครมีมิติ และเทคนิคภาพที่ล้ำสมัย หนังเรื่องนี้คือตัวเลือกที่คุณไม่ควรพลาด</p>